Sta jij je ‘mannetje’?

Wat doe jij als je in een ruimte bent met allemaal vreemde mensen? Hoe voel je jezelf?

Juist in een groep kan jij jezelf als nieuwkomer behoorlijk alleen voelen. Hoe stel je jezelf op? Blijf je bij de gastvrouw/-heer plakken zodat je aanspraak hebt? Stap jij op iemand af die je niet kent om een praatje te maken of wacht je af tot er iemand naar jou toe komt? 

‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’

Persoonlijk ben ik niet iemand die meteen op iedereen afstapt. Ik ben afwachtend. Als ik terugkijk naar waar ik vandaan kom, is dit te verklaren. Allebei mijn ouders waren ook niet haantje de voorste en daarbij de zeeuwse mentaliteit ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ opgeteld, maakt dat ik mezelf behouden opstel. 

Dit betekent niet dat ik mezelf wegcijfer. Dat is weer iets heel anders. Ik kan alleen goed functioneren als ik regelmatig tijd voor mezelf maak. Waarom zou je jezelf wegcijferen? Om de gunst van een ander? Ik denk dat het dan alleen maar energie kost. Als je op tijd ‘me-time’ inplant heb je juist weer meer energie om tijd in iets of iemand anders te steken. 

‘Vrije tijd’ 

Als expatvrouw en thuisblijfmoeder heb ik wel moeten leren om tijd voor mezelf te maken. Voordat je het weet wordt je dag door allerlei dagelijkse beslommeringen opgeslokt

Het is lastig om die tijd voor jezelf te vinden. Het blijkt namelijk dat ‘buiten de deur werken’ een goed excuus is en algemeen aanvaard. Dat je als thuisblijver gewoon even ‘vrije tijd’ wilt, blijkt van een hele andere orde te zijn. 

Schaduwverlichting

Dat ik tijd voor mezelf maak is niet van vandaag of gisteren. Het is een traject geweest. Toen de meiden nog kleiner waren en mijn man in het buitenland werkte, was ik alleen maar aan het zorgen. Daardoor raakte ik mezelf kwijt. Mijn schoonzus attendeerde mij op een trainingsweekend ‘schaduwverlichting’. Het werd een heel bijzonder weekend.

Door de oefeningen bleek dat iedereen in zijn ‘licht’ stond, zijn goede kanten kende, en ik, als enige van de groep, in mijn ‘schaduw’ stond. Dit betekende dat ik meer aandacht besteedde aan mijn mindere kanten. Het werd een leuke uitdaging voor de trainers want dát kwam niet vaak voor. 

Nu blijft het wel altijd een ‘dingetje’ maar sindsdien ben ik mezelf ervan bewust dat ik meer in mijn ‘licht’ moet gaan staan. Mede door met mindfulness bezig te zijn heb ik ondertussen mijn plek onder de zon aardig gevonden 😉 

Verhuizing 

Door deel te nemen aan het Filipijnse verkeer word ik dagelijks gewezen op het feit dat ik mijn plek op moet eisen. Hoe? 

Verkeersregels zijn er (bijna) niet. Er is eigenlijk maar één regel: voorrang nemen in plaats van geven. 

Er zijn zoveel mensen, er zijn zoveel auto’s. Als je er één of twee voor laat gaan dan wil heel de rij voorrang. 

Waarom zou die andere weggebruiker zich niet aan mij aan moeten passen en ik wel aan hem? Net als in het echte leven. Waarom zou jij ten koste van iets of iemand anders de tijd voor jezelf moeten laten schieten? Die tijd voor jezelf kan je bijvoorbeeld gebruiken om lekker naar buiten te gaan, te gaan wandelen of hardlopen. Graag voeg ik er nog mindfulness aan toe, waardoor je nog meer leert en/of kan genieten. 

Vanaf aanstaande maandag start mijn online 10-motivaties programma. Twee keer per week plan je voor jezelf een tijd in om naar buiten te gaan. Aan de hand van tips en oefeningen neem ik je mee en leer ik je meer over ademhalingstechnieken, mindfulness in combinatie met wandelen of hardlopen. 

Wil je meer weten? Klik dan op deze link: meer info

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *